maandag 15 oktober 2018

Baby Loss Awareness week



Elk jaar wordt er van 9 t/m 15 oktober internationaal aandacht gevraagd voor babysterfte.
In deze week herdenken ouders, familieleden en vrienden het korte bestaan van alle baby's die gemist worden.






Dat geldt natuurlijk ook voor alle baby's waarbij al tijdens de zwangerschap het leven gestopt is.....

15 oktober om 19.00 uur branden we allemaal een kaarsje 

  • Voor alle baby's die geen kans hadden om op te groeien.....
  • Voor alle mama's en papa's die hun droom ineens in een nachtmerrie zagen veranderen.....
  • Voor alle oma's en opa's die, naast het verdriet om hun kleinkind die ze nooit op zullen zien groeien, ook nog het verdriet om hun eigen kind moeten dragen.....







Zo branden er over de hele wereld lichtjes en laten we op deze manier zien dat er aan al die kindjes, en hun mama's en papa's, met veel liefde gedacht wordt.


https://babyloss-awareness.org/

#babylossawarenessweek






Mijn kaarsje brandt al en mijn gedachten zijn bij al die kindjes, maar vooral bij de mensen die mij heel na staan en met zo'n verlies moeten leven.....




Doe jij ook mee???
Voor wie brandt jij een kaarsje?







Groetjes van Marianne




geefbeetjeliefdedoor@gmail.com




vrijdag 12 oktober 2018

Het leven van een chronisch zieke.....


Hé, hoi, hoe gaat het met je? Alles goed?

Die vraag wordt af en toe argeloos gesteld.

Het lijkt op echte belangstelling, maar is eigenlijk gewoon een standaard vraag waar ze alleen maar op willen horen dat het wel goed gaat met je.
Bijna niemand zit te wachten op het echte antwoord, wat je dan ook niet geeft, je beantwoordt meestal dan ook maar met:
"Ja hoor, het kan beter maar het gaat wel, lekker weertje hè, hoe is het met jou?"


Je hoort bijna de opluchting................


Eigenlijk wil je wat anders zeggen, maar je weet van te voren al dat ze daar niet op zitten te wachten.
Alleen, het geeft wel een heel vertekend beeld en het lijkt net alsof het allemaal wel meevalt.











Maar wat moet je dan antwoorden????




  • Fijn dat je het vraagt, ik voel me vreselijk.....


  • Ik heb altijd pijn, zelfs met pijnstillers....


  • Ik leef als een hoogbejaarde.......


  • Ik zie er vanbuiten misschien goed uit, maar vanbinnen is het een puinhoop......


  • Na een activiteit ben ik twee dagen beroerd met veel pijn, alsof ik een zware griep heb.....


  • Ik ben wel eens jaloers op anderen die heerlijk een grote wandeling of fietstocht kunnen maken......


  • Ik voel me soms eenzaam omdat iedereen het druk heeft met zichzelf en omdat ik drukte, veel mensen of sociale activiteiten niet meer aankan ......


  • Ik ben ook wel eens jaloers op mensen die een leuk dagje of weekend erop uitgaan......Of op moeders die gezellig, onbekommerd een dagje op stap kunnen gaan met hun dochters, zonder daarna veel pijn te hebben en een paar dagen ziek te zijn......


  • Ik ben soms bang dat het leven ineens afgelopen is........


  • Mijn leven gaat voorbij zonder nog echt aan het sociale leven deel te hebben.......


  • Bijna elke dag lijkt op de volgende dag......


  • Ik zit tegen een depressie aan.....                                                                                                                                                                                                                                                                             
  • Ik zou wel eens heel hard willen huilen, janken, gillen.....                                                                                                                                                                                                                        
  • Ik zit psychisch behoorlijk in de knoop......



Zo kan ik nog wel even doorgaan.....
Maar zo'n antwoord geef je niet, omdat je weet dat ze daar geen raad mee weten.
Daarmee stoot je onbewust mensen van je af, want de volgende keer durven ze niks meer te vragen.



En zo houden we met elkaar een schijnwereld in leven, waarin we vooral moeten laten zien hoe goed en mooi we het doen, hoe blij we zijn, want al het andere is eng........
Daar kunnen veel mensen niet mee omgaan....



Maar ook al draaien ze er omheen, ze maken wel een praatje met je en al gaat het gesprek over hele andere dingen, dat is ook weer fijn, want op zo'n moment wordt je wereldje weer even iets groter.
Alles beter dan vermeden worden door bekenden, want dat doet veel meer pijn....



Dus wat doe je de volgende keer als iemand zegt:
"Hé, hoi, hoe gaat het met je? Alles goed?"
"Ja hoor, het kan beter maar het gaat wel, lekker weertje hè, hoe is het met jou?................






Maar gelukkig is het leven van een chronisch zieke niet alleen maar ellende hoor, er zijn ook heel veel leuke en mooie dagen / momenten.
Je leert de waarde kennen en genieten van de kleinste dingetjes die je wel gegeven zijn 💖 
Dus er zijn genoeg andere onderwerpen om over te praten.

Het zou alleen heel fijn zijn dat iemand, wanneer hij/zij vraagt hoe het met je gaat, ook daadwerkelijk en oprecht naar je zou willen luisteren....







Groetjes van Marianne





geefeenbeetjeliefdedoor@gmail.com


vrijdag 5 oktober 2018

Aandacht voor elkaar



Als je een beetje gaat zoeken zijn er ontzettend veel mensen en organisatie's die, soms op kleine schaal, vrijwillig aandacht geven aan anderen.
Gelukkig maar!!!
Want in deze steeds sneller, harder en individualistischer wordende wereld zijn er ook steeds méér mensen, jong en oud, die niet goed meer mee kunnen draaien, die lichamelijk of psychisch in de knoop raken.....






Het hoeft helemaal niet groots of spectaculair te zijn om iemand te kunnen helpen,
het zijn juist ook de kleine blijken van aandacht, naar een ander toe, die een wereld van verschil kunnen maken.

  • Even een gesprekje met iemand aanknopen
  • Neem eens écht de tijd om te luisteren
  • Een kaartje sturen naar iemand van wie je weet dat hij/zij veel alleen is (hoeven niet persé ziek te zijn)
  • Breng eens een kleine attentie, zelf gebakken lekkers of een klein bosje (zelfgeplukte) bloemen bij iemand
  • Geef een (uitgelezen) boek of tijdschrift door aan een ander
  • Nodig eens iemand uit voor een kopje thee / koffie 
  • Of ga zelf zomaar even langs 
  • Vraag iemand om een rondje te gaan wandelen of fietsen
  • Neem iemand, die bv slecht ter been is, eens mee in een rolstoel voor een wandeling in de natuur of naar een bepaalde winkel
  • Hou je van breien of haken, maak dan bv eens een sjaal voor iemand anders 
  • Help eens iemand met het onderhoud van de tuin
  • Geef eens zomaar een gemeend complimentje


Als je lang genoeg nadenkt is er vast wel iets wat bij jou past waarmee je een ander nèt een klein beetje meer aandacht kan geven.



En je weet hoe het werkt....

Zij gelukkig, jij gelukkig!!!







Groetjes van Marianne









geefeenbeetjeliefdedoor@gmail.com

dinsdag 25 september 2018

Week tegen de Eenzaamheid

27 september t/m 6 oktober 2018






Wat is eenzaamheid?


Iedereen voelt zich weleens eenzaam of alleen. Wat is eenzaamheid precies?

Eenzaamheid

Eenzaamheid is je niet verbonden voelen. Je ervaart een gemis aan een hechte, emotionele band met anderen. Of je hebt minder contact met andere mensen dan je wenst. Eenzaamheid gaat gepaard met kenmerken als negatieve gevoelens van leegte, verdriet, angst en zinloosheid en met lichamelijke of psychische klachten.


Eenzaamheid is een persoonlijke ervaring. De een heeft meer betekenisvolle relaties of een groter sociaal netwerk nodig dan de ander. Anderen kunnen moeilijk van buitenaf zien of je je eenzaam voelt. Zij zien lang niet altijd dat je ontevreden bent over je contact met je partner, vrienden, familie of andere mensen. Dat je het moeilijk vindt om relaties te verbeteren. Of zelfs de moed hebt opgegeven. Dit maakt eenzaamheid zo moeilijk in te schatten. Het is iets wat je alleen zelf kunt voelen.




Eenzaamheid is niet hetzelfde als alleen zijn 

Eenzaamheid kan iedereen overkomen


Er rust nog steeds een taboe op eenzaamheid. Alsof het een schande is dat het jou overkomt. Terwijl het iedereen kan overkomen. Daar hoef je je niet voor te schamen.





Emotionele eenzaamheid

Emotionele eenzaamheid treedt op als iemand een hechte, intieme band mist met één of meerdere personen. Meestal gaat het om de levenspartner. Er is een emotionele behoefte.

Sociale eenzaamheid

Sociale eenzaamheid draait om minder contact hebben met andere mensen dan je wenst. Denk aan het missen van vrienden, kennissen of collega’s. Het sociaal netwerk schiet tekort. Er is een sociale behoefte.

Minder meedoen in de samenleving

Eenzaamheid kan ertoe leiden dat je je terugtrekt. Omdat je weinig sociale contacten hebt, denk je dat anderen je niet leuk vinden. Waardoor je sociale gelegenheden uit de weg gaat. Of je weet niet wie je kan vragen om samen iets te ondernemen. Misschien heb je door je eenzaamheidsgevoelens simpelweg geen zin om de deur uit te gaan.

Eenzaamheid kan vele oorzaken hebben 

Contacten kunnen veranderen of verloren gaan door omstandigheden waarop je zelf weinig tot geen invloed hebt. Zoals ziekte, echtscheiding of het verlies van werk en inkomen. Aanleiding kan ook zijn het verdwijnen van traditionele sociale verbanden zoals kerk- en buurtgemeenschappen. Daarnaast spelen persoonlijke eigenschappen en je verwachtingen van je sociale contacten mee. Eenzaamheid kan een duidelijk aanwijsbare oorzaak hebben, maar ook komen door een opeenstapeling van factoren.

Foto's zijn van mijzelf,
maar de tekst komt van de site
www.eenzaam.nl

voor meer info kijk ook eens op
www.samentegeneenzaamheid.nl



Ga bij jezelf eens na,
  • Hoe ga ik met mijn vriendschappen om? 
  • Hoe vaak vergeet je niet iemand in je omgeving die niet zo zichtbaar meer is?










Ook ik heb een periode gehad waarin ik mij heel eenzaam voelde, zeker toen ik ziek thuis kwam te zitten en niet meer mee kon draaien in de maatschappij en het sociale leven.....
Terwijl ik toch mijn eigen fantastische gezin heb....
Ik miste (een) vriendin(nen) om mij heen, waar ik bij terecht kon, waar ik leuke dingen mee kon doen, die er echt voor mij zouden zijn als ik het moeilijk had (je wilt je gezin ook niet met nog meer verdriet en zorgen belasten)....

Tegenwoordig heeft iedereen het druk met het werk, social media, allerlei activiteiten waarvan ze vinden dat ze die niet kunnen missen, met........ vul het zelf maar in.....
Daardoor gaan veel mensen voorbij aan het echte contact....

Daarnaast hebben velen ook nog te maken met een vorm van mantelzorg, wat ook veel tijd in beslag neemt....

Maar dat alles neemt niet weg dat de maatschappij aan het veranderen is.
Het is toch allemaal veel individualistischer geworden....
En dat is heel jammer.....

Ik heb inmiddels geleerd om veel alleen, maar niet meer eenzaam te zijn.
Af en toe steek de eenzaamheid nog een beetje de kop op, vooral op momenten wanneer je er weer mee geconfronteerd wordt dat niemand tijd (of misschien wel geen zin) heeft om af te spreken....
Maar dan zoek ik gewoon even wat afleiding.....

Ik kan nu zeggen dat ik mij niet meer echt eenzaam voel, ook al ben ik veel alleen, want ik heb de beste persoon als gezelschap.
Mijzelf!!!💗





Groetjes van Marianne





geefeenbeetjeliefdedoor@gmail.com

woensdag 22 augustus 2018

Maak van elke dag een speciale dag




"Geniet van elke dag die je krijgt, het kan zomaar je laatste zijn"



Maak van een gewone dag een speciale dag, door open te staan voor de mooie, kleine en eenvoudige momenten die je zomaar krijgt.








  • een glimlach van een onbekende
  • een lief gebaar of woord
  • een warme zonnestraal
  • vrolijk fluitende vogels
  • een mooie bloem
  • een fijne wandeling
  • spelende kinderen, dieren
  • ......................... je weet vast zelf ook wel iets als je even nadenkt



Maar ook door een beetje tijd en aandacht aan een ander te geven, dan is niet alleen jouw dag een speciale dag, maar ook de dag van de ander wordt ineens speciaal.
En misschien nog wel veel specialer!!!






Groetjes van Marianne







geefeenbeetjeliefdedoor@gmail.com


woensdag 15 augustus 2018

Stichting Achter de regenboog



Ik heb weer een mooi initiatief gevonden.
Deze keer een stichting waar ze kinderen en jongeren ondersteunen bij rouwverwerking.







Stichting Achter de Regenboog ondersteunt sinds 1993 kinderen en jongeren bij het verwerken van het overlijden van een dierbare, zodat deze gebeurtenissen geen belemmering vormen om een gezond volwassen bestaan op te bouwen.

Ieder jaar hebben zo'n 8.000 kinderen te maken met het verlies van een van hun ouders of een broertje/zusje (gegevens Centraal Bureau voor de Statistiek, 2013). Voor een groot deel van de kinderen is de opvang door de directe omgeving voldoende, ongeveer een kwart heeft meer steun nodig. Bij kinderen die een ouder verliezen is dit percentage hoger.

Begeleiding bij verliesverwerking van kinderen en jongeren is in Nederland flink in ontwikkeling. Toch zijn landelijke ontwikkeling van kennis, begeleidingsmethodieken en voorlichtingsmateriaal, het organiseren van groepsactiviteiten voor kinderen en zonodig verwijzen naar gespecialiseerde hulpverleners nog steeds essentieel om de kwaliteit van deze begeleiding te waarborgen.

Er is nog steeds veel behoefte aan ondersteuning en lotgenotencontact van kinderen en jongeren die verlies door de dood geen plek in hun leven hebben kunnen geven en daardoor met problemen in hun functioneren kampen.

Hoe is het begonnen?


Stichting Achter de Regenboog is geïnspireerd door ervaringen in Engelse Hospices. Zorgverleners zagen daar dat kinderen en jongeren grote behoefte hebben aan steun en aandacht bij hun rouwverwerking. Deze inzichten leidden tot het opzetten van vormen van groepsbegeleiding voor kinderen met verlieservaringen.

Initiatiefneemster Karaleela Oderkerk besloot naar aanleiding van contacten met deze Engelse Hospices om ook in Nederland met professioneel begeleide activiteiten te beginnen. Activiteiten waarin aan kinderen en jongeren de ruimte wordt geboden om over hun ervaringen te praten.

In het voorjaar van 1993 ging in de regio Utrecht de eerste verliesverwerkingsgroep voor kinderen van start. Hoewel in het begin weinig bekendheid aan de activiteiten werd gegeven, was al na een half jaar duidelijk dat er een eigen organisatie nodig was om op een professionele manier aan de snelgroeiende vraag om hulp tegemoet te kunnen komen. Om die reden werd in augustus 1993 Stichting Achter de Regenboog opgericht. Het eerste Achter de Regenboog kinderweekend vond in 1994 plaats.

De stichting is dankzij de inspiratie en de inzet van Karaleela Oderkerk (tot 1997) en de ondersteuning van vele vrijwilligers en rouwprofessionals enorm gegroeid. Bij de oprichting in 1993 werkten er een tiental vrijwilligers voor de stichting. Ondertussen zijn het er zo'n 100!

Stichting Achter de Regenboog heeft zich in de afgelopen jaren ontwikkeld tot een landelijk en regionaal werkende professionele vrijwilligersorganisatie. Het beroep dat op de stichting wordt gedaan, is de afgelopen jaren fors toegenomen.


(tekst is afkomstig van de site www.achterderegenboog.nl )




Wat fijn dat er zulke organisatie's bestaan en geweldig om te lezen dat er zoveel mensen zijn die zich als vrijwilliger aan de stichting verbonden hebben.






Groetjes van Marianne







geefeenbeetjeliefdedoor@gmail.com



woensdag 8 augustus 2018

Make-A-WeddingWish




Een poosje geleden zag ik een artikel over de stichting





www.makeaweddingwish.nl



Deze stichting staat voor het vervullen van de trouwwens van een aanstaand bruidspaar,
waarvan een partner of gezinslid levensbedreigend ziek is.


De voorwaarde waaraan een wens moet voldoen,


Hoe gaat het verder in zijn werk?


* Je stuurt de wensaanvraag in voor jezelf of voor een ander

* De wensaanvraag wordt in behandeling genomen door het bestuur

* Na goedkeuring van het bestuur wordt kontakt gezocht met de wensaanvrager door een bestuurslid met medische achtergrond voor een medische intake

* Er is een medische verklaring nodig van een behandelend arts

* De intake wordt besproken binnen de commissie en na goedkeuring wordt er een wensvervuller aan gekoppeld

* De wensvervuller neemt kontakt op met de wensaanvrager en zal een afspraak maken voor een gesprek om na te gaan wat de wensen zijn en wat nodig is om de wens te gaan vervullen en vooral binnen welke termijn

* De wensaanvrager en het bruidspaar gaan akkoord met de toestemming voor publicatie van de wens alszijnde gebruik van al het foto en filmmateriaal voor site en Social Media

* De wensvervuller zoekt in onze database naar de benodigde trouwprofessionals, legt de kontakten en zal een draaiboek samenstellen

* Trouwprofessionals worden vastgelegd in overleg met het bruidspaar

* Datum wordt in onderling overleg vastgesteld

* Wens wordt vervuld

( tekst is afkomstig van de site www.makeaweddingwish.nl )




Donatie's zijn natuurlijk ook van harte welkom
www.makeaweddingwish.nl




Wat een geweldig initiatief!!!





Groetjes van Marianne







geefeenbeetjeliefdedoor@gmail.com