donderdag 3 mei 2018

Eindelijk mijn (zij)weg gevonden



Deze keer een persoonlijk berichtje....
Zoals bij menig andere mensen van mijn leeftijd (55jr) heb ik inmiddels al aardig wat emotionele schade opgelopen en daarnaast ook te kampen met ziekte, met behoorlijke beperkingen.
Naar wat betreft mijn ziekte en beperkingen kan ik mijzelf redelijk goed voegen en handelen.
Ik kijk naar wat ik nog wel kan en zoek naar mogelijkheden.
Lees ook hulpmiddelen, dus bv. een scootmobiel, rolstoel, braces, loopkruk enz....
Al die dingen hebben niet voor niks de naam HULPMIDDELEN,
ze HELPEN je om je leven wat makkelijker te maken.

Maar met emotionele schade is moeilijker te dealen...
En als je dan ook nog altijd met iedereen alles goed wilt hebben/houden,
te veel hoop en verwachtingen hebt dat het wederzijds is....
Steeds wéér geeft, geeft, geeft (ik heb het hier niet over kadootjes of spullen hè...) en het altijd maar éénrichtingsverkeer blijft....
Zelfs blijft geven aan mensen die je steeds weer pijn doen...
Als je eigenlijk een soort van "pleaser" bent, is het moeilijk om jezelf daar van los te maken...
Het staat als het ware lijnrecht tegenover je eigen ik, als je dan niet meer probeert te geven....


Maar ik wil niet meer alleen geven.....
Ik wil ook steun, liefde, aandacht krijgen....
Dat is toch niet zo'n grote of gekke wens???







Maar nu, op de leeftijd waarop mijn moeders leven véél te vroeg eindigde,
heb ik eindelijk een zijweg gevonden in een doodlopende éénrichtingsweg!!!

Mijn moeder heeft nooit de kans gekregen om helemaal haar eigen weg te gaan, er werden haar teveel morele verplichtingen, druk en zorgplichten opgelegd.
Ze dacht en was altijd bezig aan/voor anderen, te weinig aan/voor zichzelf....
Net als mij heeft ze verschillende doodlopende éénrichtingswegen bewandeld, maar zij heeft geen kans gekregen om een zijweg voor zichzelf te vinden....


Maar waarom heb ik nù, uitgerekend op deze leeftijd, mijn zijweg gevonden en niet eerder of later???

Ik dacht dat ik hem al gevonden had, maar moest blijkbaar eerst nog veel dieper om te komen waar ik nu ben, om de zijweg echt te zien...

Ik besef nu dat mijn moeder mij altijd begeleid heeft en ik zo met haar verbonden ben, dat ik nu deze stap voor ons allebei kan maken.
Niet om haar los te laten, maar om samen onze nieuwe weg in te slaan en te beleven.




Ik ga nu, samen met wie ik liefheb, mijn eigen weg bewandelen en diegenen die met mij mee willen wandelen omarm ik, koester ik

Alle anderen die niet kunnen of willen meewandelen of die geen tijd en moeite voor mij over hebben,  die zie ik wel als onze wegen elkaar eventueel, toevallig kruisen.
Zo niet, dan wens ik ze veel succes en geluk op hun weg, maar die mogen ze zonder mij uitlopen.....
Voor mij geen doodlopende éénrichtingswegen meer.






Groetjes van Marianne



p.s. Na het plaatsen van dit blogje, keek ik, na hele lange tijd, weer even bij anderen op hun blog.
Het eerste blogje wat ik las eindigde met deze quote:

"Pas als je de moed toont je weg te gaan, toont de weg zich aan jou" 

(Paulo Coelho)



Toeval?????





geefeenbeetjeliefdedoor@gmail.com

4 opmerkingen:

  1. Reacties
    1. Dankjewel!!
      Ik heb het veel te lang laten gebeuren...
      Het leven is tekort om het te laten verpesten door negatieve energie..
      Groetjes van Marianne

      Verwijderen
  2. Mooi inzicht... en dat valt niet mee, als je dat 'helpen' met de paplepel ingegoten hebt gekregen. Het zien is de eerste stap en dan dapper doorwandelen! You go, girl!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel!!
      Ik heb het veel te lang laten gebeuren...
      Het leven is tekort om het te laten verpesten door negatieve energie...
      Groetjes van Marianne

      Verwijderen

Leuk dat je een berichtje achterlaat :-D
Dankjewel en een fijne dag
Wil je mij mailen dat kan naar geefeenbeetjeliefdedoor@gmail.com

groetjes van Marianne